Naamloos.doc

Kevin sloeg de hoek om. Hij maak- te een ruime bocht, een beetje remmen en halverwege weer doortrappen om op snelheid uit de bocht te komen. Dat had hij gele- zen op een forum. Daar was een discussie over hoe je het beste kon wielrennen. Kevin deed dan wel niet aan wielrennen, maar hij vond het wel een cool idee dat de kenners door zijn manier van fietsen zouden denken: hé krijg nou wat, een wielrenner.

De zon brandde in zijn nek. Mama zou zeggen dat hij zich zou mot- een insmeren. Van papa hoefde dat niet. Dat was namelijk alleen maar uitstel geweest van het nieu- we fiets kopen. Ja, Kevin had een nieuwe fiets van papa gekregen. Alvast voor zijn verjaardag, en het was een wat duurder cadeau omdat hij over was en ze langs de Rijn zouden fietsen. En om Sander te overtreffen, die vorig jaar een spelcomputer had gekocht voor Kevin. Maar dat had papa er niet bijgezegd. Net zoals dat Kevin niet had gezegd dat een nieuwe fiets echt niet nodig was. Trouwens: Kevin had de fiets wel echt nodig. De oude had een slag in het wiel, en de versnellingen waren kapot. Deze had veertien versnellingen. En hij was blauw.

Bij het huis van Inge maakte Kevin een extra rondje. Misschien zou Inge hem zien, met zijn fiets en zou ze dan weer verliefd op hem worden. Misschien was Inge nog wel verliefd op hem en was zijn fiets de ideale gelegenheid voor haar om een praatje aan te knopen en dat te laten merken.

“Yo, Inge”, zou Kevin zeggen. “Hai, Kevin!”, zou Inge blij verrast antwoorden, terwijl ze naar zijn fiets keek. “Wat heb jij een coole fiets. En blauw nog wel!” “Wil je een ritje?”, zou Kevin zeg- gen, met een frons natuurlijk, om extra volwassen te lijken. “Ja!”, zou Inge uitroepen. “Neem me mee. Bij jou achterop zou ik wel de hele Rijn langs willen fiet- sen.”

En dan zou Kevin weer zeggen dat dat toevallig was, want hij ging langs de Rijn fietsen volgende week. En uiteindelijk zou Inge dan bij hem achterop samen met papa door Duitsland crossen.

Hoeveel woog Inge eigenlijk? Hij mocht maar veertig kilo op zijn bagagedrager vervoeren. Dus dat kon nog wel eens roet in het eten gooien. Deze fiets mocht niet weer binnen een jaar kapot zijn. Daar was de fiets te blauw voor. Aan de andere kant: ze konden vast wel een oplossing verzinnen. Dat Inge een stukje op zijn bagagedrager zat en dan een stukje op die van papa. Dat was een slimme oplossing.

Kevin reed nog een rondje om Inges huis. Waarom kwam ze nou niet even naar buiten? Het was toch een kleine moeite? En ze kon er zo ontzettend veel voor terug krijgen. Als ze alleen maar even uit het raam keek…

Ik en Tom hebben een bijzondere relatie, zie: http://naamloospuntdoc.wordpress.com/2009/09/21/gefeliciteerd-tom/ om de kostbaarheid en de lol van onderstaand mailtje te begrijpen.

Goedemiddag lieve Thea en Tom,

Hoe gaat het met jullie? Wat een heerlijk warme dagen hebben we eindelijk in ons landje nietwaar??
Al de tijd dacht ik dat jullie bij berichten ontvingen. En ik maar denken waarom reageren ze niet meer op mij? Toen ben ik in mijn contactcentrum gaan kijken, blijkt dat jullie gegevens erin staan, maar zonder….emailadres!! 
Er jammer aangezien ik ervan overtuigd was, nadat Louis mij (toen ik op Aruba zat) jullie juiste emailadres had gemailt! Ik wilde graag een afspraak maken voor volgende week! Kom ik als jullie het goed en leuk vinden op een avond gezellig op bezoek, nog steeds foto´s van Bali bekijken en de verhalen live horen!! Bovendien heb een héél klein presentje voor jullie bij me!
Laat mij aub weten welke avond jullie het beste uitkomt oke??

Prettige dag en hopelijk tot gauw,
groetjes Ruthline

Persbericht: Groep acht Trompetvogel presenteert op maat gemaakte musical

Nieuwegein, maandag 21 juni 2010

Dit jaar heeft groep acht van de Trompetvogel in Nieuwegein wel een heel bijzonder afscheid. Aan de hand van hun ideeën, verhalen en improvisaties is er een musical gemaakt. Een musical op maat dus, met als titel: “Hotel Geinstein”.

Het begon allemaal in december. Meester Ton Buijk klaagde er over dat de voorgebakken musicals tegenwoordig steeds vaker niet toereikend waren. “Er is altijd een te kort, of een te veel aan rollen, vaak zijn ze te lang, de liedjes te hoog, nou ja: er schort altijd wel wat aan.” Al snel kwam toen het idee om samen met Stichting Tijdelijk Nieuw de musical dan maar zelf te gaan maken.

Groep acht was meteen enthousiast. Over een schoolkamp moest het gaan en er moest een speciale rol komen voor Des’ree, een klasgenootje met het syndroom van Down. Ton Buijk en Tjeerd Posthuma hielpen met dat alles op papier te zetten. Zij schreven het verhaal over een hotel, dat een oude schuur verhuurt aan groep acht. Maar in datzelfde hotel wordt ook gestolen, en groep acht wordt verdacht, net als de schoonmaker. De politie dreigt het hotel te sluiten voor een uitgebreid onderzoek, tenzij groep acht de echte dader weet te vinden binnen vierentwintig uur. Een verhaal waar Joop van den Ende nog een puntje aan kan zuigen.Daarna schreef Ton samen met Gideon Broekhuizen de liedjes, en al snel was er een complete musical.Het repetitieproces begon, en tijdens het repetitieproces werd alles nog een beetje bijgeschaafd. “Dan kom je er achter dat sommige dingen niet kloppen,” verklaart een leerling, “bijvoorbeeld als iemand zegt dat hij iets weet, en daar later naar vraagt.”“Het bijzonderste is nog wel dat ze het allemaal zo makkelijk leren,” zegt Tjeerd Posthuma. “De teksten zijn soms echt lastig, en dat komt er feilloos uit. Sowieso is het spel van heel veel leerlingen erg goed.”Improviseren is hun sterkste punt, volgens Ton. “Ik weet soms niet waar ze het vandaan halen. Daarom hebben we ook besloten om veel improvisatie in de musical te houden. Naast dat we van hun improvisaties gebruik hebben gemaakt voor het script.”Nu, tijdens de laatste weken voor de uitvoering, wordt er nog hard gewerkt om de laatste puntjes op de i te kunnen zetten, voor de spetterende voorstellingen op dinsdag 29 en woensdag 30 juni in het gebouw van De Trompetvogel (Parelduiker 15, Nieuwegein). Alleen voor de voorstelling van 29 juni om 19:30 zijn nog plaatsen vrij. Om plaatsten te reserveren kunt u mailen met reserveren@tijdelijknieuw.nl. Wij kijken uit naar uw komst!

De ov-chipkaart. Het nieuwe, dunne, breekbare lichtpuntje dat alles makkelijker maakt. In Amsterdam is ‘ie (is een OV-chipkaart een mannetje of een vrouwtje?) verplicht. Nu zit ik steeds als mijn oma met mijn kaart in de hand in de tram. Ik ben bang dat ik vergeet uit te checken. Datik dan een boete krijg. De noodzaak uit te checken, wordt ons ingewreven. Posters, mensen, zelfs de tramstem is niet gespaard.

In Nieuwegein was dat anders. Daar kun je nog gewoon met een strippenkaart de bus in. Het gaat er om dat je betaalt, niet dat je overbodig technisch bent. De paaltjes van de Nieuwegeinse tram om in te checken staan (om diverse redenen die aan de bevolking niet bekend worden gemaakt) op het perron. Het gebeurt nog wel eens dat mensen de tram in rennen en er dan toch weer uit springen om in te checken. Meestal rijdt de tram dan weg, en hebben alle inzittenden een leuke middag. Zo is Nieuwegein: humor boven alles.

Gelukkig ben ik student. Dat staat ook op mijn kaart, mijn lichtpuntje, waardoor ik in de trein niet hoef in te checken. “Waarom zou je?” Zei een conducteur.  “Ik zie toch zo dat je een student bent?”

Maar laatst was er controle in de Nieuwegeinse-humor tram. Geen probleem: ik gaf mijn breekpuntje aan de controleur. “Die is niet ingecheckt.” “Eh nee, ik ben student” Of ik mijn identiteitsbewijs bij mij had. En of ik direct wilde pinnen, want dan kreeg ik tien euro korting op de boete. Ik schoot in de lach. Die kekke Nieuwegeiners toch ook, altijd in voor humor. Maar de man keek mij doodersntig aan.

Dus heb ik voor het eerst in mijn leven een boete gehad. Niet omdat ik zwart reed, of omdat de controleur niet kon controleren of ik zwart reed. Nee: omdat ik niet incheckte bij een onhandig geplaatste paal.

Verscheen in 7Days op vrijdag 18 juni.